อุตสาหกรรมถุงมือยาง

มาตรฐานนี้ให้แนวทางและระบุข้อกำหนดสำหรับการประมาณค่าความแม่นยำของวิธีทดสอบยางโดยใช้โปรแกรมการทดสอบระหว่างห้องปฏิบัติการ

มาตรฐานฉบับนี้ให้แนวทางและข้อกำหนดเกี่ยวกับคุณสมบัติของยางธรรมชาติโปรตีนต่ำ

มาตรฐานนี้ระบุวิธีการทดสอบที่จะใช้กับแมกนีเซียมออกไซด์สำหรับใช้ในอุตสาหกรรมยางในฐานะสารเพิ่มความคงตัวและสารวัลคาไนซ์

มาตรฐานฉบับนี้ระบุขั้นตอนสำหรับการกำหนดอุณหภูมิต่ำสุดที่ผ้าเคลือบยางหรือพลาสติก

ข้อกำหนดสำหรับสายอ่อน (Hose) และชุดประกอบสายอ่อน (Hose assembly) ไฮดรอลิกชนิดเสริมแรงด้วยลวดหรือสิ่งทอ โดยแบ่งเป็น 10 คลาส (Classes), 4 เกรด (Grades) และ 7 ประเภท (Types) ซึ่งมีขนาดระบุ (Nominal sizes) ตั้งแต่ 5 ถึง 102 โดยในแต่ละคลาสจะมีค่าแรงดันใช้งานสูงสุด (Maximum working pressure) เพียงค่าเดียวสำหรับทุกขนาดระบุ

มาตรฐานฉบับนี้ระบุวิธีการวัดเส้นผ่านศูนย์กลางภายใน เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก (รวมถึงเส้นผ่านศูนย์กลางเหนือการเสริมแรงของท่อไฮโดรลิค)

มาตรฐานฉบับนี้ระบุข้อกำหนดและวิธีการทดสอบสำหรับยางชนิดมียางในในยานยนต์ที่ต้องใช้แผ่นยาง เพื่อให้มั่นใจว่าได้รับการป้องกันความเสียหายต่อยางในที่เกิดจากขอบล้อหรือยาง

มาตรฐานฉบับนี้อธิบายวิธีการระบุสารต้านการย่อยสลาย 2 วิธี (สารต้านอนุมูลอิสระ สารต้านโอโซน และสารทำให้คงตัว) ซึ่งสามารถพบได้ในยางดิบ ยางผสมที่ไม่ผ่านการวัลคาไนซ์ หรือผลิตภัณฑ์ยาง โดยโครมาโทกราฟีแบบชั้นบาง

มาตรฐานฉบับนี้ระบุสองวิธีในการหาปริมาณซัลเฟอร์ทั้งหมดในคาร์บอนแบล็คทุกประเภทสำหรับใช้ในอุตสาหกรรมยาง

มาตรฐานฉบับนี้ระบุวิธีการหาค่าโมดูลัสในแรงเฉือนและความแข็งแรงของพันธะยางกับโลหะหรือแผ่นแข็งอื่นๆ โดยใช้ยางเชื่อมระหว่างแผ่นขนานสี่แผ่น